Wzorce rasy FCI

Zobacz jak wyglądają wzorce danej rasy. Zapoznaj się, pobierz i dokonaj odpowiedniego wyboru.

Każda rasa, ma swój wzorzec. Poniżej znajdziesz wzorce dla każdej rasy. Możesz także pobrać na każdej podstronie po prawej stronie w pionowym menu

Wzorce rasy zalecamy oglądać na komputerze. Jeśli przeglądasz na telefonie, to pod spodem są do pobrania w wersji PDF

Specyfikacja Canse CorsoShiba InuLeonberger
PochodzenieWłochyJaponiaNiemcy
Data publikacji
Obowiązującego wzorc
21.05.200715.06.199204.01.1996
UżytkowośćPies stróżujący, obrończy, tropiący i policyjny

Pies myśliwski do polowania na ptaki i małązwierzynę. Pies do towarzystwa

Pies stróżujący, do towarzystwa i rodzinny.

Grupa 2 Pinczery, molosy i szwajcarskie psy do bydła.
Sekcja 2.1 Molosy typu mastyfa
Bez prób pracy

Grupa 5 Szpice i psy ras pierwotnych. Sekcja 5 Szpice azjatyckie i rasy pokrewne. Bez prób pracy.

Grupa 2 Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła. Sekcja 2.2 Molosy typu górskiego. Bez prób pracy.
Krótki rys historycznyBezpośrednim przodkiem cane corso był dawny rzymski molos. Kiedyś psy te spotykano w całych Włoszech, ale do nowszych czasów przetrwały głównie w Apulii i sąsiadujących z nią rejonach w południowych Włoszech. Nazwa pochodzi od łacińskiego słowa „cohors”, które oznacza „obrońcę, stróża gospodarstwa”.
Shiba była rodzimą japońską rasą już od czasów pierwotnych. Słowo „shiba” oznacza coś „małego”, „małego psa”. Środowiskiem, w jakim ukształtowała się shiba, był górzysty obszar, położony nad brzegiem Morza Japońskiego; [shiba] używana była [tam] do polowania na małą zwierzynę i ptaki. Przedstawiciele rasy różnili się od siebie nieznacznie, ze względu na zróżnicowanie miejsc ich pochodzenia. Ponieważ w latach 1868-1912 sprowadzano z Anglii takie psy, jak setery angielskie i pointery, polowania stały się w Japonii formąsportu. Krzyżowanie shiby z angielskimi psami stało się tak powszechne, że w okresie między rokiem 1912 a 1926 czysta shiba stała się prawdziwą rzadkością, której występowanie ograniczało siędo obszarów, z których się wywodziła. Około roku 1928 myśliwi i inni wykształceni ludzie zainteresowali się ochroną czystej shiby ; rozpoczął się poważny program ochrony niewielkiej liczby czystych linii, natomiast wzorzec rasy ostatecznie ujednolicono w 1934 r. W 1937 r. shiba została uznana za „pomnik przyrody”; następnie hodowano ją i ulepszano tak, by stała się znakomitą rasą, jaką znamy dzi

Na przełomie lat 30-tych i 40-stych XIX wieku Heinrich Essig, radny miasta Leonberg w pobliżu Stuttgartu, skojarzył biało czarną sukęnowofundlanda z tak zwanym „Barrym”, psem pochodzącym z klasztoru na Przełęczy św.Bernarda. Do kolejnych kojarzeńwykorzystany został pirenejski pies górski. Tak powstały bardzo duże, zwykle długowłose psy o białym umaszczeniu. Zamiarem Essiga było, aby przypominały one lwa, zwierzę herbowe miasta. Pierwsze psy, które nazwano leonbergerami, urodziły się w roku 1846; łączyły one najlepsze cechy ras, wykorzystanych do kojarzeń. Już niebawem psy te stały się poszukiwane jako symbol pozycji właścicieli, a szczenięta z Leonbergu znajdowały nabywców na całym świecie. W końcu XIX wieku szczególnie wiele leonbergerów można było znaleźć w Badenii-Wirttembergii, gdzie pełniły role psów stróżujących i pociągowych. Obydwie wojny światowe spowodowały znaczne spustoszenie w populacji leonbergerów. Dzisiaj są to znakomite psy rodzinne, doskonale sprawdzające się w warunkach współczesnego życia.
Wyrażenia ogólnePies średni do dużego, krzepki, mocny, niemniej elegancki. Umięśnienie mocne i suche.
Pies małej wielkości, harmonijny, o dobrym kośćcu i dobrze rozwiniętych mięśniach. Mocnej budowy. Szybki, swobodny i piękny chód.

Zgodnie z pierwotnymi założeniami, leonberger jest psem dużym, dobrze umięśnionym i potężnym, a przy tym eleganckim. Wyróżnia się harmonijną budową, spokojem i
pewnością siebie, połączoną z dośćżywym temperamentem. Zwłaszcza samce są potężne i imponujące.
Ważne proporcje
Długość głowy osiąga 36% wysokości w kłębie. Długość tułowia trochę większa od wysokości.

Stosunek wysokości w kłębie do długości tułowia wynosi 10:11

Wysokość w kłębie do długości ciała jak 9 do 10. Głębokość klatki piersiowej stanowi niemal 50% wysokości w kłębie.
Zachowanie / Temperament
Stróż obejścia, ludzi i zwierząt domowych, bardzo sprawny i żywo reagujący. W przeszłości także pasterz bydła i pies myśliwski na grubą zwierzynę.

Temperament – wierny, o wyostrzonych zmysłach, bardzo czujny.

Będąc psem rodzinnym, leonberger doskonale sprawdza sie we współczesnych warunkach mieszkaniowych i życiowych; można go zabrać ze sobą wszędzie. Wyróżnia się niezwykle przyjacielskim nastawieniem wobec dzieci, nie jest lękliwy ani agresywny. Jako pies do towarzystwa jest układny, posłuszny i nieustraszony w każdej sytuacji. Szczególnie ważne cechy temperamentu leonbergera to: Pewność siebie i nadzwyczajne opanowanie. Średni temperament (także, gdy chodzi o chęć do zabawy). Chęć podporządkowania się. Wysoka zdolność zapamiętywania i uczenia się. Niewrażliwość na hałas.
Głowa
Duża, typowa dla molosa. Linie profilu lekko zbieżne


MÓZGOCZASZKA : Czaszka : Szeroka; w okolicy jarzmowej jej szerokość jest równa lub większa od długości. Z przodu wypukła, w dalszej części jest raczej płaska aż do potylicy. Bruzda czołowa widoczna. Stop : Zaznaczona. TRZEWIOCZASZKA : Nos : Duży, czarny, o dużych, rozwartych nozdrzach, na jednej linii z grzbietem nosa. Kufa : Wyraźnie krótsza od czaszki (stosunek długości mniej więcej 1 : 2), mocna, kanciasta. Tępo zakończona, równoległoboczna, tak samo szeroka, jak długa. Grzbiet nosa prosty. Wargi : Górna umiarkowanie obwisła, zakrywa żuchwę tak, że dolny profil kufy zarysowany jest przez wargę. Uzębienie : Szczeki bardzo potężne, zaokrąglone. Niewielki przodozgryz, zgryz cęgowy dopuszczalny, ale mniej pożądany. Oczy : Średniej wielkości, owalne, skierowane frontalnie, lekko wypukłe. Powieki przylegające. Tęczówka jak najciemniejsza przy danym umaszczeniu. Wyraz bystry i skupiony. Uszy : Trójkątne, wiszące, osadzone szeroko i wysoko nad łukami jarzmowymi. Często przycinane w kształt trójkąta równobocznego.

OKOLICA MÓZGOCZASZKI : Czaszka: Szerokie czoło. Stop: Wyraźnie zaznaczony, z delikatną bruzdą. OKOLICA TWARZOCZASZKI: Nos: Pożądany czarnego koloru. Grzbiet nosa prosty. Kufa: Umiarkowanie gruba, zwężająca się. Wargi: Przylegające. Szczęka i żuchwa oraz uzębienie: Zęby mocne; zgryz nożycowy. Policzki: Dobrze wykształcone. Oczy: Stosunkowo małe, trójkątne, ciemnobrązowego koloru; zewnętrzne kąciki oczu skierowane ku górze. Uszy: Stosunkowo małe, trójkątne, nieco pochylone do przodu, pewnie stojące.


W całości bardziej głęboka jak szeroka, i raczej wydłużona, niż masywna. Długość kufy do długości mózgoczaszki w przybliżeniu jak 1 do 1. Skóra przylegająca, bez zmarszczek. MÓZGOCZASZKA : Czaszka : Tak w profilu, jak oglądana z przodu jest trochę wypukła. Mocna, ale nie ciężka, proporcjonalna do tułowia i kończyn. Szerokość w partii potylicznej niewiele większa, niż w okolicy oczu. Stop : Dobrze widoczny, ale umiarkowany. TRZEWIOCZASZKA : Nos : Czarny. Kufa : Dość długa, nigdy nie szpiczasta, grzbiet nosa jednakowej szerokości na całej długości, nie wklęsły, często lekko wysklepiony (nos rzymski). Wargi: Dobrze przylegające, kąciki nie są obwisłe.
FCI-St n° 145/20. 09. 20025Uzębienie : Szczęki mocne, kompletny i ścisły zgryz nożycowy: siekacze żuchwy ustawione tuż za siekaczami szczęki. Zęby równo ustawione, w liczbie 42 zgodnie ze wzorem zębowym. Tolerowany brak M3. Dopuszczalny zgryz cęgowy. Kły żuchwy dostatecznie szeroko rozstawione. Policzki : Słabo widoczne. Oczy : Od jasno brązowych do bardzo ciemnych, średniej wielkości, owalne, ani głęboko osadzone, ani wypukłe, ani blisko siebie, ani szeroko rozstawione. Powieki przylegające, spojówki niewidoczne. Białkówka nie powinna być zaczerwieniona. Uszy : Wysoko i niezbyt daleko z tyłu głowy osadzone, wiszące, średniej wielkości, mięsiste, płasko przylegające do głowy.
Szyja
Mocna, dobrze umięśniona, tej samej długości, co głowa.

Gruba, mocna i zharmonizowana z głową i tułowiem.

Lekko łukowata, płynnie przechodząca w łopatki. Raczej długa niż potężna, bez luźnej skóry czy podgardla.
Tułów
długość nieco większa od wysokości w kłębie. Krępy, ale nie przysadzisty. Kłąb : Zaznaczony, wznosi sie powyżej zadu. Grzbiet : Prosty, mocny, bardzo dobrze umięśniony. Lędźwie : Krótkie i mocne. Zad : Długi, szeroki, lekko opadający. Klatka piersiowa : Dobrze rozwinięta we wszystkich wymiarach, sięga łokcia.

Grzbiet: Prosty i mocny. Lędźwie: Szerokie i umięśnione. Klatka piersiowa: Głęboka; żebra umiarkowanie wysklepione. Brzuch: Dobrze podciągnięty.

Kłąb : Wyraźny, zwłaszcza u samców. Grzbiet : Mocny, prosty, szeroki. Lędźwie : Szerokie, mocne, dobrze umięśnione. Zad : Szeroki, stosunkowo długi, ładnie zaokrąglony i płynnie przechodzący w nasadę ogona, nigdy nie przebudowany. Klatka piersiowa : Szeroka, głęboka, sięga co najmniej do łokcia. Nie jest beczkowata, ale raczej owalna. Linia dolna i brzuch : Tylko trochę podciągnięte
Ogon
Osadzony dość wysoko, bardzo gruby u nasady, przycinany na długość czterech kręgów. W ruchu noszony wysoko, ale nie prosto do góry czy zakręcony.

Wysoko osadzony, gruby, zdecydowanie zwinięty lub zagięty jak sierp nad grzbietem; gdy ogon jest opuszczony, jego koniec sięga niemal stawów skokowych.

Bardzo dobrze owłosiony. Gdy pies stoi, zwisa luźno, a w ruchu jest tylko trochę zagięty, i w miarę możliwości nie powinien wznosić sie powyżej linii grzbietu.
Kończyny
KOŃCZYNY PRZEDNIE: Łopatka : Długa, skośna, bardzo dobrze umięśniona. Ramię : Mocne. Podramię : Proste, bardzo mocne. Nadgarstek i śródręcze : Elastyczne. Łapa : Kocia. KOŃCZYNY TYLNE : Udo : Długie, szerokie, tylna krawędź wypukła. Podudzie : Mocne, suche. Staw skokowy : Umiarkowanie kątowany. Śródstopie : Mocne i suche. Łapa : Nie tak zwarta, jak przednia.


KOŃCZYNY PRZEDNIE : Widziane z przodu., przednie kończyny proste. Łopatki: Łopatka umiarkowanie ukośna. Łokcie: Przylegające. KOŃCZYNY TYLNE: Uda: Długie. Podudzia: Krótkie, ale dobrze rozwinięte. Stawy skokowe: Grube i mocne. ŁAPY: Palce zwarte i dobrze wysklepione. Opuszki twarde i elastyczne. Pazury twarde, preferowane ciemnego koloru.


Mocne, zwłaszcza u samców. KOŃCZYNY PRZEDNIE : Proste, równoległe, niezbyt blisko siebie ustawione. Łopatka/ramię: Długie, dobrze umięśnione, tworzą niezbyt głęboki kąt w stawie barkowym. Łokcie : Przylegające do tułowia.
Śródręcze : Mocne, oglądane z przodu proste, oglądane z boku niemal pionowe. Łapa : Skierowana prosto ku przodowi, nie wykręcona na zewnątrz ani do wewnątrz, okrągła, zwarta, place wysklepione, opuszki czarne. KOŃCZYNY TYLNE: Oglądane z tyłu równoległe, ustawione niezbyt blisko siebie. Miednica : Skośnie ustawiona. Udo : Dość długie, ukośne, dobrze umięśnione. Staw skokowy: Mocny, dobrze kątowany. Łapa: Skierowana do przodu, lekko wydłużona. Palce wysklepione, opuszki czarne.
Chody
Krok długi, wyciągnięty. Pożądane tempo to kłus.

Lekki i energiczny.

Przestrzenne i harmonijne we wszystkich tempach. Dobry wykrok i mocny napęd kończyn tylnych. Oglądane z przodu i z tyłu kończyny poruszają się równolegle zarówno w stępie, jak i w kłusie.
Skóra
Dość gruba, raczej przylegająca.
Szata
SIERŚĆ : Krótka, lśniąca, bardzo gęsta, z lekkim podszerstkiem. MAŚĆ : Czarna, ołowiana, łupkowa, jasno szara, jasno płowa, czerwona jelenia i ciemna, pręgowana (pręgi na różnych odcieniach szarego lub płowego tła ). U psów płowych i pręgowanych maska nie powinna sięgać powyżej linii oczu. Dopuszczalna mała biała plamka na piersi, i trochę bieli na końcach palców i grzbiecie nosa.

WŁOS: Włos okrywowy szorstki i prosty; podszycie miękkie i gęste; włos na ogonie nieco dłuższy i odstający. MAŚĆ: Ruda, czarna podpalana, sezamowa, czarna sezamowa, ruda sezamowa. Definicja koloru sezamowego: •Sezamowy: Równomierne połączenie białych i czarnych włosów. •Czarny sezamowy: Przewaga czarnych włosów nad białymi. •Rudy sezamowy: Rude tło, połączone z czarnymi włosami. Wszystkie wspomniane wyżej kolory muszą mieć „urajiro”. „Urajiro”: Biaława szata po bokach kufy, na policzkach, spodzie żuchwy, szyi, klatce piersiowej, brzuchu i spodniej części ogona oraz wewnętrznej stronie kończyn.

SIERŚĆ : Od trochę miękkiej do twardej, wyraźnie długa, przylegająca, bez przedziałka, mimo obfitego podszerstka nie powinna zacierać linii ciała. Prosta, lekko falista jeszcze dopuszczalna. Na szyi i klatce piersiowej tworzy kryzę, szczególnie obfitą u samców. Na przednich nogach wyraźne pióra, obfite portki na udach. Maść : Lwia, czerwona, brązowo czerwona, także piaskowa (jasno żółta i kremowa) i wszelkie odcienie pośrednie, zawsze z czarnąmaską. Dopuszczalne czarne końce włosów, ale czerń nie powinna przeważać w umaszczeniu. Rozjaśnienie maści na spodzie ogona, piórach i portkach nie powinno być aż tak znaczne, aby wyraźnie odróżniało się od maści zasadniczej. Biała plama lub krawacik na klatce piersiowej i białe włosy na palcach tolerowane.
Wielkość i waga
Wysokość w kłębie : Psy od 64 do 68 cm, Suki od 60 do 64 cm. Tolerancja 2 cm w górę i w dół. Waga : Psy od 45 do 50 kg, Suki od 40 do 45 kg.

Wysokość w kłębie: Psy: 40 cm. Suki: 37 cm. Tolerancja 1,5 cm powyżej i poniżej.

Wysokość w kłębie : Psy: 72 do 80 cm (pożądana średnia – 76 cm). Suki: 65 do 75 cm (pożądana średnia – 70 cm)
Wady
Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny byćuznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa.

Wszelkie odstępstwa od wyżej wymienionych cech należy uznać za wady, których ocena powinna być proporcjonalna względem ich stopnia i zasięgu. •Sucze psy, samcze suki. •Nieprawidłowy zgryz (przodozgryz lub tyłozgryz). •Liczne braki w uzębieniu. •Płochliwość.

Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny byćuznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa.
Wady duże
Linie profilu równoległe lub mocno zbieżne, zbieżne linie boczne. Częściowa depigmentacja nosa. Zgryz nożycowy, duży przodozgryz. Ogon skręcony w pierścień lub noszony pionowo do góry. Ciągły inochód. Wzrost większy lub mniejszy od podanego.
Wady dyskwalifikujące
Agresja lub wyraźna lękliwość. Linie profilu rozbieżne . Całkowita depigmentacja nosa. Gzbiet nosa mocno wklęsły lub wypukły (głowa barania) . Tyłozgryz. Częściowa lub zupełna depigmentacja powiek, oko porcelanowe, zez. Brak ogona lub ogon szczątkowy (przycięty lub nie). Włos półdługi, z frędzlami, lub zupełnie gładki, bez podszerstka. Maść inna, niż we wzorcu, duże białe łaty

Agresja lub nadmierna bojaźliwość. •Nie stojące uszy. •Wiszący lub krótki ogon.

Lękliwość lub agresja. Poważne wady anatomiczne (np. wyraźnie iksowata postawa tyłu, mocno karpiowaty lub łękowaty grzbiet, przednie łapy silnie skierowane na zewnątrz, zupełnie strome katowanie przodu czy tyłu). Trufla nosa czekoladowa. Znaczne braki pigmentacji warg. Braki uzębienia (z wyjątkiem M3). Przodozgryz, tyłozgryz i inne wady zgryzu. Oczy inne, niż brązowe Entropion, ektropion. Ogon skręcony w pierścień lub wysoko zakręcony nad grzbietem. Brązowe opuszki palców.. Sierść lokowata lub sznurowa. Nieprawidłowa maść (czekoladowa z takimż nosem, czarna podpalana , czarna, srebrzysta, wilczasta). Zupełny brak maski. Nadmiar bieli (dalej, niż na palcach, biała plama na piersi większa od dłoni, biel w innych miejscach).
Inne
Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia zachowania powinien być zdyskwalifikowany. N.B. : Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

Każdy pies, przejawiający fizyczne lub psychiczne nieprawidłowości, powinien zostać zdyskwalifikowany. Uwaga: Samce powinny mieć dwa normalnie wykształcone jądra, całkowicie opuszczone do moszny.

Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia zachowania powinien być zdyskwalifikowany. N.B. : Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.